De rechter oordeelt dat eisers een procesbelang hebben, omdat zij voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat zij in de toekomst soortgelijke demonstraties zullen organiseren. Dat betekent dat ze telkens opnieuw met een verbod als in deze zaak te maken zullen krijgen.

Volgens de rechter had de minister de demonstratie in dit geval niet mogen verbieden. De redenen die de minister ten grondslag heeft gelegd aan het verbod zijn de 'expected unrest' (verwachte beroering) en de 'direct and severe risk for public order' (vrees voor wanordelijkheden).

De grond 'verwachte beroering' behoort niet tot de beperkingsgronden uit de demonstratiewet (de Landverordening openbare manifestaties) en kan dus niet als grondslag dienen voor een demonstratieverbod. De minister heeft ook onvoldoende gemotiveerd waarom zijn vrees voor wanordelijkheden gerechtvaardigd was. Enkel in algemene zin verwijzen naar sociale media berichten is onvoldoende. Die verwijzing moet nader onderbouwd en geconcretiseerd worden door de minister. Eisers hebben bovendien vanaf de eerste aanmelding van de demonstratie benadrukt dat het een vreedzame demonstratie betrof en hebben volgens dat voornemen gehandeld.

De rechter vernietigt de beschikking van de minister. Afsluitend overweegt de rechter nog dat het demonstratierecht een fundamentele mensenrecht is en dat een beperking daarvan zorgvuldig voorbereid en deugdelijk gemotiveerd plaats dient te vinden. Daarbij dient te worden getoetst aan de in de Landsverordening opgenomen toegestane beperkingsgronden, en ook zal een zorgvuldige en deugdelijk gemotiveerde afweging dienen plaats te vinden aan de hand van de proportionaliteits- en subsidiariteitstoets. Het is aan verweerder om bij (een volgende melding over) een voorgenomen demonstratie het waarborgen van fundamentele mensenrechten voorop te stellen.